KRZECZYN I OKOLICE

Krzeczyn Wielki

Jest jedną z najstarszych wsi w powiecie lubińskim, położona na pd-zach. od Lubina nad Baczyną. Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1217 roku. Następna związana jest z bullą kanonizacyjną św. Jadwigi, wystawiona przez papieża Klemensa IV z 1267 roku. Według tego dokumentu osada Crechim płaciła dziesięcinę na rzecz klasztoru cystersek w Trzebnicy.

 

 

„Jak zmieniała się nazwa naszej miejscowości”

- Crechim - Crechins - Chrechim - Chrechim Welky - Grosse Creching - Wenig Crechin - Gross Kirchen - Krajewo - Krzeczyn Wielki

„Kościół pod wezwaniem M. Dominiki Mazzarello”

Jeszcze przed końcem XIV w. miejscowy kościół uzyskał uprawnienia parafialne, o czym wspomina dokument z 1399 roku. Kościół jest budowlą gotycką, częściowo przekształconą w czasach nowożytnych. Wzniesiony został z kamieni polnych i cegły z użyciem ciosów kamiennych, a następnie otynkowany.

 

„Wieża Kościelna”

Najbardziej charakterystycznym elementem budowli jest monumentalna wieża na planie zbliżonym do kwadratu, wzniesiona z kamieni polnych, z użyciem ciosów do wykonania naroży.

Liczy ona 5 kondygnacji i nakryta jest płaskim dachem drewnianym, który zastąpił pierwotny hełm w kształcie ostrosłupa. Teren wokół kościoła otacza kamienny mur z furtą zlokalizowaną na wprost wieży.

 

Wyposażenie kościoła pochodzi z czasów nowożytnych, przy czym najcenniejsze zabytki (ołtarz, ambona, najstarsze płyty nagrobne) powstały w okresie późnego renesansu (początek XVII w), gdy kościół użytkowany był przez protestantów.

 

„Ołtarz główny”

Późnorenesansowy, drewniany, bogato rzeźbiony, datowany na około 1604r, w późniejszym okresie przekształcony. Posiada typowo średniowieczny schemat tryptyku ale pod względem stylowym utrzymany jest w formach renesansowych, manierystycznych. Środkowa część wykonana w technice rzeźbiarskiej, skrzydła boczne malowane.

 
 
Ołtarz po renowacji oddany do użytku 24 grudnia 2012 roku
 

„Ambona”

Późnorenesansowa, drewniana, rzeźbiona i polichromowana, datowana na około 1604r. Program ikonograficzny ambony jest typowy dla śląskiej reformacji.Obrazuje fundamentalne treści wiary chrześcijańskiej opartej na Prawie i Ewangelii.

 

„Kamienne płyty nagrobne”

- Nagrobek Krzysztofa von Brauchitsch (1600r) wykonany z piaskowca, datowany na około 1600r. - Nagrobek Ewy von Brauchitsch de domo von Bock – żony Krzysztofa (1600), renesansowy, wykonany z piaskowca, datowany na około 1600r.



 

„Pałac”

U schyłku XVII w. z inicjatywy ówczesnych właścicieli majątku, rodziny von Schweinitz, wybudowano późnobarokowy pałac. 

Pałac jest budowlą dwukondygnacyjną z użytkowym poddaszem o rzucie prostokątnym. Układ pomieszczeń korytarzowy i amfiladowy. Skromne zdobienia zewnętrzne ograniczają się do płaskich pilastrów międzyokiennych.

 

W roku 1872, kolejny właściciel majatku Eduar Mitscher, dokonał przebudowy i rozbudowy pałacu. Wskutek modernizacji w latach 1866 – 1872 i przebudowy w 1910r. Obiekt zatracił wszelkie cechy stylowe. Ostatnim dziedzicem majątku, do roku 1945 był Erich von Moltrecht.

 

„Park pałacowy”

W parku zachwycają okazy 200 – 300 letnich dębów pomnikowych, należących do zabytków przyrody.

 

„Dęby o obwodzie 4,37m i 3,97m”